Κάθε δώμα είναι αναγκαίο να θερμομονώνεται καθώς κατά κανόνα αποτελεί την επιφάνεια με τις μεγαλύτερες θερμικές απώλειες του κτιριακού κελύφους. Ακόμα, είναι απαραίτητο να θερμομονώνεται, για την προστασία της πλάκας οροφής από τη διάβρωση και τις καιρικές μεταβολές που σταδιακά την αποσαρθρώνουν.

Για τη θερμομόνωση του δώματος επιλέγεται είτε η συμβατική είτε η ανεστραμμένη μόνωση.
Στην περίπτωση της συμβατικής ή κλασσικής μόνωσης, εφαρμόζεται πρώτα η θερμομόνωση και στη συνέχεια η στεγανοποίηση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η στεγανοποιητική στρώση να λειτουργεί σαν ασπίδα προστασίας απέναντι στα καιρικά φαινόμενα. Στη συμβατική μόνωση μπορούν να εφαρμοστούν όλα τα θερμομονωτικά υλικά (αφρός πολυουρεθάνης, πλάκες εξηλασμένης πολυστερίνης, διογκωμένης πολυστερίνης κτλ.), ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες και τις προτιμήσεις του ενδιαφερομένου.

Ακολούθως, πάνω από το θερμομονωτικό υλικό τοποθετείται το μπετόν και δημιουργούνται οι κατάλληλες κλίσεις, ώστε να φεύγουν τα νερά προς τις υδρορροές. Τέλος, επικολλάται το ασφαλτόπανο, το οποίο δεν δημιουργεί βατή επιφάνεια γι’ αυτό μπορεί είτε να επικαλυφθεί με πλάκες είτε να μείνει εκτεθειμένο με την προϋπόθεση της μη συχνής χρήσης του.
Στην περίπτωση της ανεστραμμένης μόνωσης γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Εφαρμόζεται πρώτα η στεγανοποίηση και στη συνέχεια η θερμομόνωση. Εδώ τίθεται το θέμα της επιλογής του θερμομονωτικού υλικού καθώς απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μην προσβάλλεται από την υγρασία. Μια πολύ συχνή περίπτωση ανεστραμμένης μόνωσης που συναντάμε σε υφιστάμενα κτίρια είναι τα θερμομονωτικά πλακίδια.

Τις περισσότερες φορές όταν πρόκειται για υφιστάμενο κτίριο επειδή έχει προηγηθεί η στεγανοποίηση, δεν έχουμε πολλές επιλογές και προτιμαται η ανεστραμμένη μόνωση. Αυτό που μένει να επιλεγεί είναι το θερμομονωτικό υλικό και το πάχος του. Και τα δύο εξαρτώνται από τις ανάγκες της κάθε περίπτωσης και τις εκάστοτε συνθήκες.